WSPÓŁUZALEŻNIENIE

Współuzależnienie to nadmierne poświęcanie się dla osoby, która zachowuje się w sposób destrukcyjny (nadużywa alkoholu, narkotyków, jest agresywna, manipuluje). Destrukcyjne zachowania osoby uzależnionej powodują, że cała rodzina cierpi, a jej życie toczy się wokół problemu. Bliscy takich osób dopasowują się do sytuacji lub próbują coś zmienić, jednak bez rezultatu. Współuzależnienie to pewien styl zachowania się i sposobu myślenia, wynikający z przystosowania się do ciągłego stresu, huśtawki emocjonalnej i długotrwałego braku poczucia bezpieczeństwa. Osoby współuzależnione często cierpią w milczeniu. Odczuwają zmęczenie, leczą się na nerwicę, bezsenność. Biorą na siebie zbyt dużo obowiązków, zaniedbując własne potrzeby. Uważają, że ich życie nie ma wartości. Nie wierzą w to, że zasługują na miłość. Współuzależnieni sami podejmują walkę z uzależnieniem bliskiej osoby i sami też chcą ją wygrać. Tracą na tę walkę wszystkie siły i zdrowie. Walce tej towarzyszy ogromny stres. Jest to walka z góry przegrana, bo z uzależnieniem się nie walczy. Uzależnienie można poznać, zrozumieć, zaakceptować, ale do tego potrzebny jest drugi człowiek i pomoc terapeuty. Osoby współuzależnione nie zauważają, że potrzebują pomocy w formie terapii. Terapia osób współuzależnionych nie jest łatwa. Dla wielu z nich bardzo problematyczną kwestią jest przyjęcie do wiadomości, że ich dotychczasowe postępowanie wyrządzało więcej szkody niż pożytku. Celem terapii nie jest pomoc uzależnionej osobie, a dokonanie zmian we własnym życiu i przejęcie nad nim kontroli.

Script logo