ALKOHOLIZM

Alkoholizm jest chorobą postępującą i chroniczną, którą daje się diagnozować i leczyć. Nieleczona będzie się dalej rozwijała prowadząc do coraz bardziej bolesnych konsekwencji zdrowotnych, emocjonalnych, społecznych i duchowych – nierzadko do śmierci. Osoba uzależniona sama nie jest w stanie zobaczyć prawdziwego obrazu swojej sytuacji. Dlatego, aby poznać siebie potrzebny jej jest drugi człowiek, który będzie dla niej lustrzanym odbiciem. Poprzez identyfikację z innymi ma większą możliwość poznania samego siebie i swoich problemów. Otrzymuje wsparcie, poczucie wspólnoty co zmniejsza poczucie izolacji i osamotnienia. Pozwala uczyć się nowych umiejętności i wzorców zachowań. Uczy otwartości, zaufania, akceptacji dla siebie, proszenia o pomoc, rozumienia uczuć i problemów innych, zmniejsza lęk przed bliskością. Leczenie alkoholizmu to złożony i długotrwały proces, który jednak niesie nadzieję na powrót do trzeźwości. Warto podjąć to wyzwanie. Choroba ta rozwija się podstępnie. Systematycznie niszczy i uszkadza narządy i układy wewnętrzne, zaburza emocje i myślenie, prowadzi do zaniedbywania rozwoju osobistego, konfliktu moralnego, doprowadza do zaburzeń lub zerwania relacji z rodziną i innymi ludźmi.
Warto pamiętać o tym, że skutki uboczne nadużywania alkoholu dotykają również osoby im bliskie (współuzależnienie).

Uzależnieni od alkoholu nie tylko ponoszą szkody z powodu picia ale doświadczają, że:

  • muszą wypić znacznie więcej niż kiedyś, aby poczuć się dobrze lub aby się upić,

  • kiedy przerywają picie czują się nie tylko źle fizycznie, ale też doświadczają niepokoju, drażliwości, bezsenności, czasem lęku,

  • aby zmniejszyć lub zapobiec tym cierpieniom piją alkohol z przekonaniem, że poczują się lepiej,

  • odczuwają silną potrzebę napicia się, myślą i planują picie, niecierpliwie oczekują na moment picia,

  • upijają się mimo, że planowały nie pić, albo wypić tylko trochę, obiecują sobie i innym ograniczenie lub zaprzestanie picia i nie wywiązują się z tych obietnic,

  • na picie przeznaczają coraz więcej czasu zaniedbując dotychczasowe przyjemności i zainteresowania,

  • piją mimo strat, które z tego wynikają (problemy zdrowotne, rozpad rodziny, problemy z prawem).

Osoby, którym picie wymyka się spod kontroli i odczuwają z tego powodu wiele negatywnych konsekwencji nie zawsze pamiętają co robiły po pijanemu. Budzi to niepokój, lęk, niepewność. Wstydzą się, odczuwają poczucie winy, a fakt, że nie udaje im się zapanować nad piciem rodzi uczucie bezradności, niepokoju, obniża poczucie własnej wartości. Często nie potrafią dostrzec korzyści jakie niesie ze sobą zaprzestanie picia. Po nieudanych próbach radzenia sobie z piciem tracą nadzieję na możliwość zmiany. Myślą jednak, że kiedyś sobie poradzą i to złudzenie pozwala im pić dalej. Osoby uzależnione stają się bezsilne wobec postępującego procesu samozniszczenia oraz dezorganizacji swego życia i najbliższego otoczenia dlatego niezbędne jest dla nich podjęcie terapii. U niektórych osób terapia może być poprzedzona kilkudniowym detoksem czyli odtruciem organizmu.
Zachowanie trzeźwości jest możliwe, ale konieczne jest zaakceptowanie choroby, umiejętność odmawiania, znajomość swoich bodźców wyzwalających chęć powrotu do picia i umiejętność radzenia sobie z nimi oraz kontakt z osobami trzeźwymi i grupami wsparcia np. AA. Pamiętać należy, że alkoholikiem pozostaje się na całe życie i o tym, że można być alkoholikiem, nie pić i być szczęśliwym. W procesie trzeźwienia pamiętać należy też to, że choroba może mieć nawrót w każdej chwili nawet po przyjęciu niewielkiej ilości alkoholu zawartej w słodyczach czy potrawach itp., dlatego osoba uzależniona potrzebuje zachować czujność i mieć samokontrolę.

Script logo